Numery archiwalne

Numer 1-2-1969
Numer 3-4-1969
Numer 1-2-1970
Numer 3-4-1970
Numer 1-2-1971
Numer 3-4-1971
Numer 1-2-1972
Numer 3-1972
Numer 4-1972
Numer 1-2-3-1973
Numer 4- 1973
Numer 1-1974
Numer 2-1974 Numer 3-4-1974
Numer 1-2-1975
Numer 3-4-1975
Numer 1-2-1976
Numer 3-4-1976
Numer 1-2-1977
Numer 3-4-1977
Numer 1-4-1978
Numer 1-2-1979 Numer 3-4-1979
Numer 1-4- 1980/81

 

Balneologia Polska 1/ 2006

WPŁYW FAL TORSYJNYCH PRAWOSKRĘTNYCH NA WYBUCH ODDECHOWY GRANULOCYTÓW OBOJĘTNOCHŁONNYCH
HONORATA NAWROCKA (1), BARBARA PONIEDZIAŁEK(2), FELIKS JAROSZYK(1), KRZYSZTOF WIKTOROWICZ(2
)
1 z Katedry Biofizyki Akademii Medycznej w Poznaniu, Kierownik Katedry: prof. zw. dr hab. F. Jaroszyk
2 z Katedry Biologii i Ochrony Środowiska Akademii Medycznej w Poznaniu, Kierownik Katedry: prof. dr hab. K. Wiktorowicz

Streszczenie
Zbadano wpływ fal torsyjnych prawoskrętnych (FTP) na pozamitochondrialny metabolizm tlenowy granulocytów (PTMG) obojętnochłonnych w stanie in vitro. Poddano również obserwacji zależność wielkości PTMG od odległości aplikatora fal torsyjnych w stosunku do badanych próbek krwi.
Do badań użyto krew stanowiącą materiał po rutynowych badaniach laboratoryjnych. Pole torsyjne (FTP) generowane było przez specjalny generator fal torsyjnych. Do oceny wybuchu oddechowego użyto DCFH-DA (dwuoctan 2'7' ć dichlorofluorescyny). Jako substancję aktywującą wykorzystano PMA (12-myristynian, 13-octan forbólu). Pomiaru fluorescencji dokonano techniką cytometrii przepływowej.
Różnica w wielkości wybuchu oddechowego w próbkach poddanych i niepoddanych działaniu FTP była istotna statystycznie przy odległości aplikatora 6,5 cm od próbek z krwią.
Wpływ pola torsyjnego prawoskrętnego objawiał się zwiększeniem produkcji reaktywnych form tlenu (ROS) przez granulocyty stymulowane PMA. Wpływ ten zaobserwowano jedynie przy odległości 6,5 cm, co sugeruje przyjęcie tezy "dwustożkowości" fal torsyjnych wytwarzanych w generatorze.


WPŁYW FAL TORSYJNYCH LEWOSKRĘTNYCH NA WYBUCH ODDECHOWY GRANULOCYTÓW OBOJĘTNOCHŁONNYCH

HONORATA NAWROCKA", BARBARA PONIEDZIAŁEK2, FELIKS JAROSZYK1, KRZYSZTOF WiKTOROWICZ2
1 z Katedry Biofizyki Akademii Medycznej w Poznaniu Kierownik Katedry: prof. zw. dr hab. F. Jaroszyk
2 z Katedry Biologii i Ochrony Środowiska Akademii Medycznej w Poznaniu Kierownik Katedry: prof. dr hab. K. Wiktorowicz

Streszczenie
Badano wpływ fal torsyjnych lewoskrętnych (FTL) na pozamitochondrialny metabolizm tlenowy granulocytów (PMTG) obojętnochłonnych w stanie in vitro. Poddano również obserwacji zależność wielkości PMTG od odległości aplikatora fal torsyjnych w stosunku do badanych próbek krwi.
Do badań użyto krew stanowiącą materiał po rutynowych badaniach laboratoryjnych. Pole torsyjne (FTL) generowane było przez specjalny aplikator zwany też generatorem torsyjnym lewoskrętnym. Do oceny wybuchu oddechowego użyto DCFH-DA. Jako substancję aktywującą zastosowano PMA. Pomiaru fluorescencji dokonano techniką cytometrii przepływowej.
Różnica w wielkości wybuchu oddechowego w próbkach poddanych i niepoddanych działaniu FTL była istotna statystycznie tylko przy odległości aplikatora 12,5 cm od próbek z krwią.
Wpływ FTL sprowadzał się do zmniejszenia produkcji reaktywnych form tlenu (ROS) przez granulocyty niestymulowane PMA. Wpływ ten zaobserwowano jedynie przy odległości 12,5 cm, co sugeruje przyjęcie tezy "dwustożkowości" fal torsyjnych wytwarzanych w generatorze fal torsyjnych lewoskrętnych.


WPŁYW ZMIENNYCH PÓL MAGNETYCZNYCH O NISKICH WARTOŚCIACH INDUKCJI NA EKSPRESJĘ VEGF, ANGIOGENEZĘ ORAZ GOJENIE SIĘ OWRZODZEŃ POSTRESOWYCH U SZCZURÓW

JADWIGA JOŚKO1, ALEKSANDER SlEROŃ2, JANUSZ KASPERCZYK', MIROSŁAW TYRPIEŃ1, MARIUSZ ADAMEK2, KATARZYNA STĘPLEWSKA3, KAROLINA SlEROŃ-STOŁTNY2, GRZEGORZ ClEŚLAR2
1 z Katedry i Zakładu Medycyny i Epidemiologii Środowiskowej Śląskiej Akademii Medycznej w Zabrzu Kierownik Katedry: dr hab. n. med. Jadwiga Jośko
2 z Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych, Angiologii i Medycyny Fizykalnej Śląskiej Akademii Medycznej w Bytomiu
Kierownik: prof. dr hab. n. med. Aleksander Sieroń
3 z Katedry i Zakładu Patomorfologii Śląskiej Akademii Medycznej w Zabrzu
Kierownik: dr hab. n. med. Andrzej Gabriel

Streszczenie
Celem pracy było wykazanie wpływu zmiennych pól magnetycznych o niskich wartościach indukcji na ekspresję naczyniowego czynnika wzrostu śródbłonka (VEGF), nasilenie procesu angiogenezy i gojenie się ostrych postresowych owrzodzeń żołądka u szczurów. Do badań użyto 48 dojrzałych szczurów, samców szczepu Wistar podzielonych losowo na 6 grup. 2 grupy kontrolne stanowiły zwierzęta niepoddane działaniu stresu, przy czym w jednej z tych grup stosowano magnetostymulację, a druga nie była poddawana działaniu pola magnetycznego. W kolejnych 2 grupach zwierząt odpowiednio 24 i 48 godzin po zadziałaniu stresu prowadzono badania żołądka. Ostatnie 2 grupy zwierząt były poddawane magnetostymulacji z wykorzystaniem zmiennego pola magnetycznego o indukcji 10 µT trwającej 72 minuty odpowiednio bezpośrednio oraz 24 godziny po zadziałaniu stresu, a następnie u zwierząt tych prowadzono identyczne jak w poprzednich grupach badania żołądka odpowiednio 24 i 48 godzin po zadziałaniu stresu. W celu wywołania ostrych owrzodzeń błony śluzowej żołądka szczurów zastosowano stres immobilizacyjny w klatkach immobilizacyjnych Bollmana polegający na unieruchomieniu zwierzęcia na okres 3,5 godziny. Do oceny stopnia uszkodzenia błony śluzowej żołądka, posłużono się metodą planimetryczną. W celu porównania wielkości owrzodzeń między poszczególnymi grupami zwierząt zastosowano indeks owrzodzeń, który obliczano jako iloraz powierzchni owrzodzeń do całkowitej powierzchni części gruczołowej błony śluzowej żołądka. W uzyskanych skrawkach mierzono największą głębokość owrzodzenia w mm oraz oceniano głębokość owrzodzenia w stosunku do grubości blaszki właściwej błony śluzowej żołądka. Ekspresję VEGF oceniano za pomocą badania immunohistochemicznego skrawków przy użyciu przeciwciała anty-VEGF na podstawie liczby komórek wykazujących dodatnią ekspresję VEGF na 100 analizowanych komórek. Nasilenie angiogenezy w skrawkach oceniano na podstawie liczby wybarwionych czynnikiem von Willebrandta mikronaczyń na 1 mm2. Nie stwierdzono istotnych różnic w zakresie analizowanych parametrów pomiędzy grupami szczurów poddanych magnetostymulacji, a odpowiadającymi im grupami zwierząt, których po stresie nie poddawano działaniu pola magnetycznego. Na podstawie wyników przedstawionych badań wykazano, że zmienne pola magnetyczne o niskich wartościach indukcji nie wpływają na gojenie się postresowych owrzodzeń błony śluzowej żołądka, nasilenie angiogenezy oraz ekspresję VEGF u szczurów w okresie do 48 godzin po działaniu czynnika stresowego.

ZMIANY GOSPODARKI LIPIDOWEJ NA OTYŁYCH CHORYCH NA CUKRZYCĘ POD WPŁYWEM REDUKCJI MASY CIAŁA W WARUNKACH UZDROWISKOWYCH
ROBERT SZAFKOWSKI, JACEK CHOJNOWSKI, IRENA PONIKOWSKA, SYLWIA OCZACHOWSKA-SZAFKOWSKA
z Katedry i Zakładu Balneologii i Medycyny Fizykalnej Collegium Medicum
im. L. Rydygiera w Bydgoszczy, Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
z Kliniki Balneologii i Chorób Przemiany Materii,Uzdrowiskowy Szpital Kliniczny w Ciechocinku

Kierownik: Prof. dr hab. med. I. Ponikowska

Streszczenie
Zaburzenia gospodarki lipidowej są jednym z najistotniejszych czynników ryzyka występujących u otyłych pacjentów z cukrzycą typu 2. Strategia leczenia tych zaburzeń obejmuje redukcję masy ciała, zmiany sposobu odżywiania i aktywności fizycznej, jak również leczenie farmakologiczne. Wprowadzenie w życie wszystkich powyższych elementów jest często trudne, optymalne warunki do tego zapewnia leczenie uzdrowiskowe. Celem pracy było określenie jak na parametry lipidowe pacjentów otyłych z cukrzycą typu 2 i hiperlipidemią wpłynie intensywne leczenie otyłości w warunkach uzdrowiskowych. Badaniem objęto grupę 172 osób w tym 111 kobiet średnia wieku 53,3±9,63 lata, otyłych BMI>30, chorych na cukrzycę typu 2 z towarzyszącymi zaburzeniami lipidowymi nie leczonych lekami hipolipemizującymi. Pacjenci byli poddawani intensywnemu 21-dniowemu leczeniu redukującemu masę ciała, złożonemu z diety niskoenergetycznej 1000 kcal oraz ćwiczeń fizycznych i zabiegów balneologicznych w warunkach szpitala uzdrowiskowego. W trakcie pobytu pacjentom dwukrotnie oznaczano profil lipidowy, przed i po zakończeniu leczenia. Do oceny parametrów lipidowych przyjęto kryteria NCEP (ATP III). W badanej grupie uzyskano średnią redukcję masy o 7,42 ±2,78 kg. Redukcji tej towarzyszyły istotne obniżenia parametrów lipidowych, odpowiednio: cholesterolu całkowitego o 10,28%, cholesterolu LDL o 10,67% i triglicerydów o 17%. Poziom HDL cholesterol wzrósł istotnie o 8,73% ale tylko u pacjentów z początkowo obniżonym poziomem tego parametru. Intensywne leczenie otyłości w warunkach uzdrowiskowych u otyłych pacjentów z cukrzycą typu 2 i zaburzeniami lipidowymi już po 21 dniach leczenia powodowało istotną redukcję masy ciała i poprawę parametrów lipidowych.


PROBLEMY W POSTĘPOWANIU FIZYKALNO-USPRAWNIAJĄCYM W PRZEBIEGU BORELIOZY
WŁODZISŁAW KULIŃSKI, WOJCIECH HAŁADYNA, AGNIESZKA GREGAJTYS, MARZENA BAZAN, PAWEŁ LEŚNIEWSKI
z Kliniki Rehabilitacji z Zakładem Medycyny Fizykalnej WIM w Warszawie Kierownik Kliniki: prof. dr hab. med. Włodzisław Kuliński

Streszczenie
Borelioza (choroba z Lyme) jest wywołana przez krętki Borrelia burgdorferi. Rozpowszechniona jest zarówno w Europie, jak i w Ameryce Północnej oraz w południowym obszarze azjatyckiej części Rosji, w Chinach i w Japonii. Przenoszona jest przez kleszcze z gatunku lxodes. Okres inkubacji wynosi od kilku dni do jednego miesiąca. Charakterystycznym elementem obrazu klinicznego jest rumień wędrujący (erythema migrans). W części przypadków mogą występować wtórne, obrączkowate wykwity bądź inne zmiany skórne. Może dojść również do zajęcia mięśnia serca (1-4%). W ciągu kolejnych kilku miesięcy następuje zajęcie procesem chorobowym stawów (10-90%). Bardzo charakterystycznym elementem obrazu klinicznego boreliozy są zmiany neurologiczne, które mogą pojawiać się praktycznie w każdym stadium choroby. We wczesnej boreliozie mogą występować zespoły o typie poliradikulopatii, lub mononeuropatii multiplex (np. neuropatia splotu barkowego) bądź pojedyncze mononeuropatie. Jako zespoły towarzyszące wymienia się limfocytarne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (ponad 80%) i porażenie nerwów czaszkowych (70%), przede wszystkim nerwu twarzowego, często obustronnie. W późnej boreliozie najczęstszym zespołem jest przewlekłe postępujące zapalenie mózgu i rdzenia kręgowego. Podstawowym badaniem diagnostycznym są odczyny serologiczne określające poziom przeciwciał swoistych dla B. Burgdorferi - test immunofluoroscencji pośredniej, ELISA, metoda Western-Blott i PCR. W przypadku podejrzenia neuroboreliozy bardzo ważne jest stwierdzenie obecności swoistych przeciwciał w płynie mózgowo-rdzeniowym. W leczeniu stosuje się antybiotyki. Postępowanie fizykalno-usprawniające jest podstawowym elementem w leczeniu. W pracy przedstawiono przypadek kobiety lat 70 leczonej w Klinice Rehabilitacji WIM z rozpoznaniem neuroboreliozy. Początkowo diagnozowana w Oddziale Szybkiej Diagnostyki i Terapii Kliniki Neurologii WIM z powodu postępującego osłabienia lewych kończyn. Pacjentka nie pamięta wystąpienia w przeszłości rumienią wędrującego ani ukąszenia przez kleszcza. Podaje natomiast, że w miesiącach letnich 2004 r. przebywała w terenie zalesionym, gdzie występują kleszcze. W badaniu neurologicznym przy przyjęciu do oddziału stwierdzono cechy zespołu piramidowego lewostronnego. W surowicy krwi stwierdzono dodatnie miana przeciwciał dla Borrelia burgdorferi - w klasie IgG 17 BBU/ml, w klasie IgM 19,3 BBU/ml. Na początku 2005 r. pacjentka przebyła leczenie przeciwko boreliozie (antybiotykoterapia). W drugiej połowie grudnia 2005 r. pojawiły się narastające parestezje i bóle kończyn górnych, o zmiennej lokalizacji oraz osłabienie siły mięśniowej kończyn górnych, większe w kończynie lewej. Z powodu tych objawów chora została przyjęta do Kliniki Neurologii WIM. W trakcie hospitalizacji wystąpiło nasilenie niedowładu w kończynach górnych z obniżeniem napięcia mięśniowego oraz osłabieniem odruchów głębokich, dołączyło się także uszkodzenie obwodowe nerwu twarzowego prawego. W badaniu płynu mózgowo-rdzeniowego dodatnie przeciwciała dla Borrelia burgdorferi w klasie IgG i IgM, potwierdzone testem Western-Blot (IgG 25, IgM 8). W leczeniu stosowano Solu-Medrol 1,0, zabiegi plazmaferezy oraz biotraxon. W dniu 22.01.2006 r. chora została wypisana z Kliniki Neurologii i bezpośrednio przeniesiona do Kliniki Rehabilitacji WIM celem leczenia fizykalno-usprawniającego.
Program postępowania fizykalno-usprawniającego w okresie pobytu chorej w Klinice Rehabilitacji WIM dostosowano indywidualnie do jej stanu. Wraz z poprawą funkcji motorycznych był stopniowo rozszerzany. Celem postępowania fizykalnego było uwolnienie pacjentki od bólów mięśniowych i przygotowanie do intensywnej kinezyterapii przez zastosowanie:
- masażu klasycznego mięśni kończyn dolnych i górnych,
- elektrostymulacji mięśni: czworogłowych i pośladkowych wielkich,
- okładów parafinowych na okolicę stawów barkowych i biodrowych (przed ćwiczeniami),
- terapii zmiennym polem magnetycznym niskiej częstotliwości (natężenie od 3-10 mT, częstotliwość 20-30 Hz, sinus bipolarny) na okolicę obręczy barkowej i biodrowej,
- masażu podwodnego (w późniejszym okresie),
- galwanizacji katodowej grup mięśniowych osłabionych w wyniku obwodowego uszkodzenia n. VII prawego,
- delikatnego masażu mięśni mimicznych twarzy. W postępowaniu kinezyterapeutycznym wdrożono:
- ćwiczenia oddechowe,
- ćwiczenia czynno-bierne (czterech kończyn),
- ćwiczenia czynne w odciążeniu (stawów biodrowych i barkowych),
- ćwiczenia ( w późniejszym okresie usprawniania) z wykorzystaniem wzorców ruchowych metody PNF,
- ćwiczenia mimiczne mięśni twarzy ze szczególnym uwzględnieniem strony porażonej.
Postępy rehabilitacji oceniano na podstawie oceny siły mięśniowej za pomocą testu Lovetta i pomiaru zakresu ruchomości w stawach.
Prowadzone postępowanie fizykalno-usprawniające doprowadziło do uzyskania zdolności do samodzielnego poruszania się.

Wnioski: Warunkiem skuteczności postępowania fizykalno-usprawniajacego u chorego z boreliozą jest:
- systematyczność ćwiczeń,
- długotrwałość postępowania usprawniającego,
- dostosowanie programu postępowania fizykalnego do aktualnych możliwości chorego,
- zróżnicowanie obciążeń wysiłkiem w zależności od poprawy funkcji motorycznych.

EFEKTYWNOŚĆ ĆWICZEŃ WZMACNIAJĄCYCH MIĘŚNIE U CHORYCH Z PRZEPUKLINĄ JĄDRA MIAŻDŻYSTEGO W DOLNEJ CZĘŚCI KRĘGOSŁUPA LĘDŻWIOWEGO
PRZEMYSŁAW LISIŃSKI, MONIKA MAJEWSKA, WŁODZIMIERZ SAMBORSKI
z Kliniki Fizjoterapii, Reumatologii i Rehabilitacji Akademii Medycznej w Poznaniu

Kierownik Kliniki: prof. dr hab. med. Włodzimierz Samborski

Streszczenie
Ból kręgosłupa lędźwiowego jest objawem najczęściej występującego schorzenia narządu ruchu i dotyczy 80% populacji ziemskiej. Jednocześnie jest powodem częstej absencji w pracy. Czynnikiem sprawczym może być zarówno praca fizyczna jak i umysłowa, a dotyczy osób już po 20 roku życia aczkolwiek szczyt zapadalności przypada na 4 i 5 dekadę życia. Celem pracy było określenie efektywności ćwiczeń izometrycznych i dynamicznych mięśni tułowia i kończyn dolnych w kategoriach ewentualnego ich wpływu na przyrost wartości bezwzględnej rozwijanej przez nie siły.
Badaniami objęto 30 kobiet w wieku od 26 do 58 lat (43,63 ± 5,32) z rozpoznanym zespołem bólowym kręgosłupa lędźwiowego spowodowanym przepukliną jądra miażdżystego. Po przeprowadzeniu badania klinicznego i po analizie wyników badań dodatkowych dokonano pomiaru siły wybranych mięśni tułowia i kończyn dolnych. Do badań użyto dynamometru sprężynowego i zestawu bloczkowego wraz z kolumną przyścienną. Po dwudziestu dniach ćwiczeń izometrycznych i dynamicznych badanie powtórzono.
Na skutek prowadzonej terapii siła badanych mięśni wzrosła od 18% do 21%. Różnica pomiędzy siłą rozwijaną przez mięsień przed leczeniem i po jego zakończeniu jest istotna statystycznie.
Konieczne jest zdefiniowanie norm populacyjnych w zakresie siły badanych mięśni oraz opracowanie standardów zalecanych systemów ćwiczeń.


WODY LECZNICZE WYSTĘPUJĄCE W SZCZAWNICY- MOŻLIWOŚCI ICH WYKORZYSTANIA DO KURACJI UZDROWISKOWEJ
MICHAŁ DROBNIK, TERESA LATOUR


z Zakładu Tworzyw Uzdrowiskowych Państwowego Zakładu Higieny w Poznaniu Kierownik Zakładu: dr farm. Teresa Latour
Streszczenie
Na podstawie dostępnego piśmiennictwa określono charakterystykę balneochemiczną leczniczych wód szczawnickich, właściwości farmakodynamiczne szczaw wodorowęglanowo-chlorkowo-sodowych oraz wodorowęglanowo-sodowo-wapniowych. Omówiono wyniki dotychczasowych badań farmakodynamicznych i klinicznych wód szczawnickich oraz rolę poszczególnych składników tych wód.

USŁONECZNIENIE EFEKTYWNE W POLSCE
CZESŁAW KOŹMIŃSKI1, BOŻENA MiCHALSKA2


'z Zakładu Klimatologii i Meteorologii Morskiej Uniwersytetu Szczecińskiego Kierownik Zakładu: prof. zw. dr hab. Czesław Koźmiński
2 z Katedry Meteorologii i Klimatologii Akademii Rolniczej w Szczecinie Kierownik Katedry: prof. dr hab. Bożena Michalska
Streszczenie
Korzystając z dekadowych sum godzin z usłonecznieniem rzeczywistym z 46 stacji meteorologicznych IMGW, za lata 1976-2000 obliczono dla półroczy: ciepłego (IV-IX) i chłodnego (X-lll) odchylenia sumy godzin ze słońcem na danej stacji od średniej wartości krajowej oraz wyznaczono metodą graficzną dla każdej stacji daty początku i końca okresów, w których średnie dzienne usłonecznienie było wyższe od przyjętej progowej wartości 4 godzin. Następnie obliczono długość trwania i sumy usłonecznienia efektywnego w tych okresach. Zmienność usłonecznienia efektywnego (> 4 godz.) i trend czasowy oceniono na przykładzie kilku wybranych stacji, rozmieszczonych w różnych regionach kraju. Przestrzenna zmienność wartości odchyleń sum godzin ze słońcem w poszczególnych stacjach od średniej krajowej w ciepłej porze roku wynosi od -90 do +90 godz., a w chłodnej od -50 do +75 godz. Wiosną zróżnicowanie przestrzenne terminów początku okresu z dziennym usłonecznieniem > 4 godz. wynosi w Polsce ponad 15 dni, a jesienią końca tego okresu - ponad 25 dni. Największe sumy usłonecznienia efektywnego (ponad 500 godz.) notuje się na Polesiu Lubelskim, a najmniejsze na Pomorzu i na południu kraju (poniżej 400 i poniżej 350 godz.). Uprzywilejowanymi obszarami dla potrzeb turystyki, rekreacji i helioterapii są centralna i wschodnia część kraju - ponad 450 godz. usłonecznienia efektywnego, a niekorzystnymi południowa część Polski - poniżej 350 godz., a zwłaszcza aglomeracja Śląska - około 300 godz. W analizowanym 25-leciu (1976-200) występuje dodatni trend sum usłonecznienia efektywnego trwającego >4 godz. dziennie.


POGODA A SAMOBÓJSTWA

JANINA TREPIŃSKA1, KATARZYNA PIOTROWICZ1, RAFAŁ BĄKOWSKI2, FILIP BOLECHAŁA3
1 z Zakładu Klimatologii Instytutu Geografii i Gospodarki Przestrzennej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie
2 z Zakładu Prognoz Meteorologicznych Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej Oddziału Krakowskiego
3 z Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie


Streszczenie
W ostatnich latach obserwuje się wzrost liczby samobójstw, w tym również samobójstw przez powieszenie, które stanowią najliczniejszą grupę. Najczęściej tę metodę odebrania sobie życia wybierają mężczyźni, znacznie rzadziej kobiety. Do przyczyn samobójczych zgonów zalicza się m.in. choroby psychiczne, alkoholizm, narkomanię, wpływ społeczeństwa i najbliższego otoczenia, a także warunki meteorologiczne.
W opracowaniu podjęto próbę wykazania wpływu warunków pogodowych na częstość przypadków samobójstw przez powieszenie w okolicach Krakowa w latach 1991-2004. Do meteorotropowych sytuacji pogodowych zaliczono: duże i bardzo szybkie zmiany ciśnienia atmosferycznego i temperatury powietrza oraz dni upalne i gorące, mroźne i bardzo mroźne, dni parne, a także dni z wiatrem halnym.
Najwięcej samobójstw przez powieszenie w okolicach Krakowa popełniono w maju (13,9%) i w okresie od maja do lipca (40%). Część z nich mogła mieć związek z występującymi w tych miesiącach dniami upalnymi i parnymi oraz z wiatrem halnym. Szczególnie niekorzystne okazały się również gwałtowne i duże spadki ciśnienia atmosferycznego.

HISTORIA POWSTANIA I ROZWOJU POLSKIEGO TOWARZYSTWA BALNEOLOGII I MEDYCYNY FIZYKALNEJ
J. WIESŁAW KOCHAŃSKI
z Wyższej Szkoły Fizjoterapii z siedzibą we Wrocławiu Uzdrowisko Lądek-Długopole S.A. w Lądku Zdroju

Streszczenie
W 1905 roku ukonstytuowało się Polskie Towarzystwo Balneologiczne i odbył się l Zjazd Balneologiczny. Przedstawiono rozwój i osiągnięcia, oraz działalność wydawniczą Polskiego Towarzystwa Balneologicznego na przestrzeni 100 lat jego istnienia.
Przedstawiono tematykę 4 Zjazdów Balneologicznych, które odbyły się w latach 1905-1939. Po zakończeniu II wojny światowej reaktywowano Polskie Towarzystwo Balneologiczne w maja 1954 r. na Zjeździe Balneologicznym w Inowrocławiu. Podano następnie tematykę 19 Zjazdów Balneologicznych, które zostały zorganizowane w okresie 1954-2003. Przedstawiono również jak kształtowało się lecznictwo uzdrowiskowe przed l i przed II wojną światową, a następnie od zakończenia II wojny światowej do chwili obecnej. Artykuł zakończono trzema wnioskami. Wnioskiem o konieczności utworzenia centralnej instytucji naukowej o podobnym charakterze jak Instytut Balneologiczny. Poczynienie starań o reaktywowanie Związku Uzdrowisk Polskich. Wprowadzenie korekty numeracji zjazdów naukowych towarzystwa, polegającej na pisaniu w dalszym ciągu numerów zjazdu cyframi rzymskimi jak to ma miejsce obecnie, a obok tego numeru dopisywać w nawiasie rzeczywistą numerację zjazdów cyframi arabskimi poczynając od pierwszego zjazdu w 1905 r.

KRIOTERAPIA- UWAGI OGÓLNE
WIESŁAW BROJEK
Prezes CryoFlex Poland Sp. z o.o.


Streszczenie
Tematem artykułu jest przedstawienie wiedzy na temat zastosowań zimna w leczeniu świeżych urazów i rehabilitacji pourazowej. W przypadku miejscowego lub ogólnoustrojowego stosowania zimna w metodzie ochładzania (bez efektu stymulacji) możemy mówić o powolnym schładzaniu tkanek, w wyniku czego dochodzi do spowolnienia ich metabolizmu, zmniejszenia krwawienia z uszkodzonych tkanek oraz zahamowania rozwinięcia się stanu zapalnego. Przeciwnie, miejscowa .kriostymulacja trwająca 2-3 minuty powoduje odruchowe pobudzenie mikrokrążenia. Kriostymulacjajest pomocna w leczeniu i rehabilitacji przewlekłych uszkodzeń i stanów przeciążeniowych narządów ruchu.

SUBTERRANEOTERAPIA W KOPALNI SOLI ,,WIELICZKA". CZĘŚĆ I
MARIA KMIECIK
z Kopalni Soli "Wieliczka" Podziemny Ośrodek Rehabilitacyjno-Leczniczy, Wieliczka Dyrektor Ośrodka: mgr inż. Jan Kubas

Streszczenie
W artykule przedstawiono historię wykorzystania soli, solanki, aerozolu solnego oraz pustek poeksploatacyjnych po wydobyciu soli do celów leczniczych oraz historię powstania subterraneoterapii - metody leczenia wykorzystującej jako podstawę mikroklimat panujący w podziemnych komorach solnych. Teoretyczne i praktyczne podstawy tej metody opracował profesor Mieczysław Skulimowski, który zauważył, że długie przebywanie w podziemiach wielickiej kopalni korzystnie wpływa na osoby cierpiące na schorzenia układu oddechowego. Podziemny Ośrodek Rehabilitacyjno-Leczniczy Kopalni Soli Wieliczka, prowadzący terapię w Komorze Jezioro Wessel 135 m pod ziemią, wykorzystuje subterraneoterapię do leczenia przede wszystkim przewlekłych nawracających schorzeń dolnego i górnego odcinka układu oddechowego

Numer 1-4 - 1982/83
Numer 1-4- 1984/85
Numer 1-4 1986
Numer 1-4-1989
Numer 1-4-1990/91
Numer 1-4-1992
Numer 1-1994
Numer 2-1994
Numer 3-4-1994
Numer 1- 1995
Numer 2- 1995
Numer 1-2-1996
Numer 3-4-1996
Numer 1-2-1997

Numer 3-4-1997
Numer 1-2-1998
Numer 3-4-1998
Numer 1-2-1999
Numer 3-4-1999
Numer 1-2-2000
Numer 3-4-2000