Numery archiwalne

Numer 1-2-1969
Numer 3-4-1969
Numer 1-2-1970
Numer 3-4-1970
Numer 1-2-1971
Numer 3-4-1971
Numer 1-2-1972
Numer 3-1972
Numer 4-1972
Numer 1-2-3-1973
Numer 4- 1973
Numer 1-1974
Numer 2-1974 Numer 3-4-1974
Numer 1-2-1975
Numer 3-4-1975
Numer 1-2-1976
Numer 3-4-1976
Numer 1-2-1977
Numer 3-4-1977
Numer 1-4-1978
Numer 1-2-1979 Numer 3-4-1979
Numer 1-4- 1980/81


Balneologia Polska 1-2/2003

FIZJOLOGIA NOSA A BIOKLIMATOLOGIA

S. Betlejewski, A. Betlejewski

Streszczenie
Autorzy omówili podstawowe czynności fizjologiczne nosa, takie jak przewodzenie powietrza oddechowego, jego oczyszczanie, ogrzewanie i nawilżanie oraz reakcje odruchowe nosa w aspekcie wpływu czynników klimatycznych na te czynności. Rozpatrywali rolę transportu śluzówkowo-rzęskowego oraz zmienność przestrzeni wewnątrznosowych w zależności od zmieniających się czynników klimatycznych. Omówili zakres możliwości regulacyjnych i ochronnych błony śluzowej nosa, a zwłaszcza jej aparatu śluzówkowo-rzęskowego w zetknięciu z niekorzystnymi dla fizjologii nosa warunkami środowiskowymi. Przedstawili również wpływ wysiłku fizycznego na czynność przewodzenia powietrza oddechowego. Reakcje błony śluzowej nosa są wypadkową działania wielu, często nakładających się czynników środowiskowych, działających zarówno pozytywnie lub ochronnie na błonę śluzową nosa, jak i uszkadzająco na nabłonek oddechowy, a przez to szkodliwie na czynność fizjologiczną nosa.

WPŁYW TERAPII FOTODYNAMICZNEJ NA UKŁAD IMMUNOLOGICZNY

A. Mostowy, G. Cieślar, A. Stanek, B. Maciaszek-Łój, M. Kubacka, A. Sieroń,

Streszczenie
Terapia fotodynamiczna polegająca na interakcji fotouczulacza gromadzonego w komórkach nowotworowych oraz światła jest coraz częściej stosowana w leczeniu chorób nowotworowych. Mechanizm jej działania obejmuje nie tylko bezpośredni efekt fotodynamicznego utleniania, ale również wpływ na układ immunologiczny. Polega on na zmianie antygenowości komórek guza i pobudzeniu przeciwnowotworowych mechanizmów immunologicznych. W pracy opisano skrótowo wpływ PDT na poszczególne składowe odpowiedzi immunologicznej, w tym na neutrofile, makrofagi, limfocyty i wydzielane przez nie cytokiny.

ZASTOSOWANIE FIZJOTERAPII W LECZENIU FIBROMIALGII

W. Samborski

Streszczenie
Fibromialgia (fb) jest często występującym zespołem chorobowym o nieznanej etiologii, charakteryzującym się uogólnionym bólem, sztywnością, zmęczeniem, zaburzeniami snu i nadwrażliwością na ucisk specyficznych punktów bolesnych. Chorzy na fb podają również wiele objawów wegetatywnych i funkcjonalnych oraz skarżą się na skłonność do depresji. Liczne obserwacje wskazują, że w patogenezie fibromialgii istotną rolę odgrywa deficyt oraz zaburzenia metabolizmu serotoniny.
Farmakoterapia w fb nie jest zazwyczaj satysfakcjonująca, leki przeciwbólowe i niesteroidowe przeciwzapalne są niezbyt skuteczne, natomiast stosunkowo dobre efekty obserwuje się po zastosowaniu leków przeciwdepresyjnych wpływających na układ serotoninergiczny. Obserwacje wielu badaczy wskazują na redukcję nasilenia objawów fibromialgii po zastosowaniu różnych zabiegów fizykalnych. Szczególnie skuteczne w obniżaniu poziomu bólu i powstrzymaniu postępującej niesprawności są kinezyterapia oraz krioterapia ogólnoustrojowa. Poprawę funkcji oraz jakości życia obserwowano również po balneoterapii, dlatego też u chorych na fibromialgię postuluje się stosowanie kompleksowej fizjoterapii uzupełnionej psychoterapią i w niektórych przypadkach farmakoterapią.

 

Rola reaktywnych form tlenu w chorobach układu ruchu.

A.Stanek, G.Cieślar, E. Birkner, B. Maciaszek - Łój, A. Mostowy M., Kubacka, A.Sieroń,

W pracy przedstawiono mechanizm powstawania reaktywnych form tlenu, mechanizmy obronne organizmu przed ich toksycznym działaniem oraz role reaktywnych form w patologii chorób układu ruchu. Wydaje się , ze dokładniejsze poznanie mechanizmów działania reaktywnych form tlenu może mieć istotne znaczenie dla zwiększenia skuteczności leczenia zapalnych chorób układu ruchu.

Aktywacja polami magnetycznymi o niskiej indukcji rytmów fal elektroencefalograficznych Beta i Theta.
S. Maria B. Pecyna
Streszczenie

W pracy przedstawiono wyniki oddziaływania wolnozmiennych pól magnetycznych na wartości amplitud rytmu fal beta i theta rejestrowanych w trybie on line w systemie ProComp +/ Bio Graph V2 z odprowadzeń F3-C3 i F 4-C4. Badania wykonano u 88 osób w wieku 21-24 lata w pracowni Zakładu Psychologii Klinicznej i Psychofizjologii Akademii pedagogicznej Specjalnej im Marii Grzegorzewskiej w Warszawie . Z przeprowadzonych analiz statystycznych wynika, że pola magnetyczne o niskiej indukcji modyfikują rytmy fal beta i theta w kierunku koncentracji uwagi. Oznacza to ,że gdy wzrastają wartości amplitudy rytmu fal beta , automatycznie maleją wartości amplitudy rytmu fal theta. Wynika z tego wniosek, że pola magnetyczne o niskiej indukcji generowane przez magnetostymulator Viofor JPS wyraźnie podwyższają stopień koncentracji uwagi, a tym samym świadome psychiczne działanie.

Oznaczenie ładunku jonu leczniczego w preparatach borowinowych firmy Torf Corporation - Fabryka Leków sp zoo.

P. Łoś, J. Josiak, M. Sowińska, S. Szarafińska, W. Michałowski, R. Kuliś- Orzechowska, B. Szelepin.

Streszczenie

W pracy przedstawiono wyniki badań własnych. Celem wykonywanych pomiarów było wykazanie ruchliwości jonów substancji czynnych tj. kwasów huminowych, w polu elektrycznym oraz próby oznaczenia ładunku tych jonów:
- kwasy huminowe mają ujemny ładunek:
- zauważono liniową zależność względnych zmian stężeń kwasów huminowych w przestrzeni anodowej i katodowej od ładunku elektrycznego użytego w czasie elektrolizy
- ustalono optymalne warunki do prowadzenia elektroforezy dla preparatów borowinowych firmy Torf Corporation fabryka Leków sp zoo:
" wartość ładunku, który musi przepłynąć - powyżej 1 C
" gęstość prądu od 0,1 mA/ cm 2 do o,5 mA/cm2
" wartość prądu (dla powierzchni kilku cm 2) około 1 mA
" optymalny czas obliczony na podstawie ładunku (ponad 1C) oraz wartości prądu (około 1 mA) wynosi około 20 min
- optymalny skład badanego preparatu (tj. zawartość Peat Extract ) w zakresie stężeń od 10 %

Ocena skuteczności postępowania fizykalno - usprawniającego w porażeniu nerwu twarzowego u dzieci.
I. Adamczak.

Streszczenie.
Dokonano analizy postępowania fizykalno - usprawniającego , którym objęto 20 chorych dzieci z porażeniem nerwu twarzowego, w grupie wiekowej od roku życia do 16 lat. Leczenie rehabilitacyjne było prowadzone według proponowanego schematu oraz dostosowane do etapu zaawansowania choroby. Ustalono zależność efektów leczenia od momentu rozpoczęcia rehabilitacji. Wybór odpowiednich zabiegów fizykalnych , ich akceptacja przez dziecko oraz współpraca przynoszą optymalne efekty leczenia.

KOMPLEKSOWE LECZENIE OPERACYJNE I USPRAWNIAJĄCE OGNISKOWYCH UBYTKÓW CHRZĘSTNYCH POWIERZCHNI STAWÓW KOLANOWYCH

K. Modrzewski, K. Gawęda, J. Patoła

Streszczenie
W lubelskiej Klinice Ortopedii, Traumatologii i Rehabilitacji w latach 2000-2002 leczono 39 chorych z powodu ogniskowych, ograniczonych ubytków chrząstki szklistej nośnych powierzchni stawów kolanowych. Istotą napraw operacyjnych była plastyka mozaikowa, która polega na wypełnieniu ubytków cylindrycznymi chrzęstno - kostnymi przeszczepami przeniesionymi spoza nośnych części powierzchni stawu, z obrzeża przedniej części bocznego kłykcia kości udowej i dołu międzykłykciowego. Izometryczne ćwiczenia mięśni, zwłaszcza czworogłowego uda, rozpoczyna się w drugim lub trzecim dniu po zabiegu, ćwiczenia ruchów kolana przy użyciu szyny do ciągłego ruchu biernego po 3-4 dniach, a chodzenie z użyciem lasek łokciowych bez obciążania kończyny 7-10 dni po operacji. Chorych zachęca się do kontynuacji ćwiczeń wielokrotnie powtarzanych każdego dnia, także w domu, gdy już opuszczą szpital, zwykle między 10-14 dniem po operacji. Z wczesnego leczenia usprawniającego w Szpitalu Uzdrowiskowym w Iwoniczu Zdroju, najczęściej 4-8 tygodni po zabiegu, korzystały 23 osoby, które szybciej odzyskiwały sprawność i osiągały lepsze wyniki leczenia niż pozostali operowani.

WARUNKI BIOKLIMATYCZNE UZDROWISK POLSKICH

T. Kozłowska-Szczęsna, B. Krawczyk, K. Błażejczyk

Streszczenie
W opracowaniu przedstawiono charakterystykę bioklimatu uzdrowisk polskich położonych w poszczególnych regionach bioklimatycznych wraz z przykładami oceny przydatności warunków biotermicznych w klimatoterapii.
Pod względem warunków solarnych korzystnie wyróżniają się uzdrowiska Polski północnej. Niemniej jednak znacznie obciążenia cieplne organizmu spowodowane silnymi wiatrami oraz stosunkowo niską temperaturą i znaczną wilgotnością względną powietrza sprawiają, że najkorzystniejszą formą klimatoterapii jest terapia ruchowa. Okres zimowy nie sprzyja w uzdrowiskach Polski północnej korzystaniu w pełni z klimatoterapii.
Natomiast w uzdrowiskach Polski południowej i południowo-wschodniej warunki sprzyjające różnym formom leczenia klimatycznego występują przez cały rok. Latem można z powodzeniem korzystać z helioterapii i aeroterapii. Pewne ograniczenia w klimatoterapii mogą w tym okresie powodować opady atmosferyczne. Natomiast w półroczu chłodnym można stosować terapię ruchową o różnej intensywności. Walory bioklimatyczne uzdrowisk są zimą zwiększone dzięki długiemu zaleganiu pokrywy śnieżnej.

WSPÓŁCZESNE OCIEPLENIE A CZĘSTOŚĆ DNI CHARAKTERYSTYCZNYCH

U. Kossowska - Cezak

Streszczenie
Na podstawie codziennych wartości temperatury maksymalnej i minimalnej z 50- lecia 1951-2000 ze stacji meteorologicznej Warszawa Okęcie obliczono częstość występowania dni z temperaturą minimalną i (lub) maksymalną poniżej 0,0oC, -10,0oC i -20,0oC oraz z temperaturą maksymalną powyżej 25,0oC, 30,0oC i 35,0oC, a także z minimalną powyżej 15,0oC, 18,0oC i 20,0oC (,, dni charakterystyczne" - tab. 1 i 2). Dokonano analizy ich przebiegu rocznego oraz dat najwcześniejszego i najpóźniejszego wystąpienia. Zbadano także częstość ich występowania w okresie 1951-2000. Dni charakterystyczne dla chłodnego okresu roku były najczęstsze w dwóch pierwszych 10- leciach, a w następnych było więcej zim łagodnych, choć niekiedy pojawiły się także zimy ostre (np. 1995/96). Dni charakterystyczne dla okresu ciepłego , zwłaszcza te najcieplejsze, a także ciepłe noce najczęstsze były w ostatnim 10- leciu XX wieku.

Numer 1-4 - 1982/83
Numer 1-4- 1984/85
Numer 1-4 1986
Numer 1-4-1989
Numer 1-4-1990/91
Numer 1-4-1992
Numer 1-1994
Numer 2-1994
Numer 3-4-1994
Numer 1- 1995
Numer 2- 1995
Numer 1-2-1996
Numer 3-4-1996
Numer 1-2-1997

Numer 3-4-1997
Numer 1-2-1998
Numer 3-4-1998
Numer 1-2-1999
Numer 3-4-1999
Numer 1-2-2000
Numer 3-4-2000